Posted in Jitesh Donga, Music

Sufi songs | My 2016 playlist

મ્યુઝીક…

અને એમાં પણ સુફી મ્યુઝીક…

અહોહો…

“એક બૂંદ ઈશ્કિયા ડાલ કોઈ મેરે સાતો સમંદર રંગ જાયે!”

હા…’એ રંગરેઝ…’ ગીતના એ શબ્દો મારે માટે આત્માને જાગતો કરી દે છે. સુફીની એ તાકાત છે. સંગીતની એ ધૂન મારા કાનોમાં ગુંજે છે, કાનમાં એ સૂર ઘૂસીને છાતીને ઝણઝણાટી પેદા કરી દે છે. છાતીમાં સૂતેલો આત્મો જાગી ઉઠે છે.

મ્યુઝીક જાણે વાસ્તવ માંથી મને  ઉઠાવી જાય છે અને કોઈ અજીબ તત્વની સફર કરાવીને આવે છે. સૂફીના ઉઠતા એ આલાપ, એ ઊંચીનીચી દરિયાના મોજા જેવી સૂરાવલી, એ હૃદયના તાર ધ્રુજાવી દેતો લય, તબલાના થપકારા અને એની વચ્ચે વારેવારે દાદ દેવા માટે ઉઠી જતા હાથ…

બોબ માર્લે એ એક અદભૂત વાક્ય કહ્યું છે:

“One good thing about music, when it hits you, you feel no pain.”
― Bob Marley

હા…જ્યારે સાચું સંગીત તમને સ્પર્શી જાય પછી એ દરેક દુઃખ ને તોડી નાખે છે.

મેં તો કેટલીયે રાતો ખુબ ગીતો સાંભળ્યા છે. હેડફોન લગાવીને જગતને કોઈ ડીસ્ટર્બ ન થાય એમ ગીતોનો નશો કર્યો છે. ખાસ કરીને સુફી મારો પ્રિય Genre છે.

૨૦૧૬માં કેટકેટલી ઘટનાઓ બની છે. એકલતા, ખુશીઓ, આંસુ, પીડા, સંઘર્ષ બધું જ મારા માટે ટોચ પર રહ્યું છે. આ બધા સાથે સંગીતે મલમ જેવો સાથ પૂર્યો છે.

અહી હું અમુક યાદ આવે છે એ બધા જ ગીતો એક પછી એક મૂકી રહ્યો છું. યાદ રહે આ બધા જ સુફી ગીતો નથી, પરંતુ આ ગીતો એવા છે જે ઘણી રાતોમાં કલાકો સુધી લૂપ માં વગાડતા જ રહ્યા છે. દરેક ગીત મારે માટે કોઈ અજીબ તાકાત બનીને રહ્યું છે. મારી રૂમમાં મોડી રાત સુધી વગાડ્યા છે. ક્યારેક ઠંડી રાત્રીમાં બહાર શેરીમાં જઈને પીળી લાઈટના પ્રકાશ નીચે બેસીને હેડફોનમાં આ ગીત ચાલુ થયા છે. મેં જેટલા સાંભળ્યા છે એ બધા તો ભેગા કરું તો હજાર ગીત થશે પરંતુ અહી જે યાદ આવે એ મુકતો જાય છું 🙂

તો અહી રહ્યું મારું પ્રિય ગીતોનું પ્લે-લીસ્ટ!

૧) मुझ से पहली सी मोहब्बत, मेरे महबूब, न माँग   – ફૈઝ અહમદ ફૈઝ

પ્રેમ પર આ ગીતના શબ્દો જેવું શું હોઈ શકે?
मुझ से पहली सी मोहब्बत, मेरे महबूब, न माँग - ४
मैंने समझा था के तू है तो दरख़्शां है हयात
तेरा ग़म है तो ग़म-ए-दहर का झगड़ा क्या है
तेरी सूरत से है आलम में बहारों को सबात
तेरी आँखों के सिवा दुनिया में रखा क्या है - २
तू जो मिल जाए तो तक़दीर निगों हो जाए
यूँ न था, मैंने फ़क़त चाहा था यूँ हो जाए
मुझ से पहली सी मोहब्बत, मेरे महबूब, न माँग

अनगिनत सदियों के तारीक बहिमाना तलिस्म
रेश-ओ-अठलस-ओ-कमख़ाब-ओ-बाज़ार में जिस्म
ख़ाक में लितड़े हुए ख़ून में नहलाए हुए
लौट जाती है इधर को भी नज़र क्या कीजे
अब भी दिलकश है तेरा हुस्न, मग़र क्या कीजे - २
और भी दुख हैं ज़माने में मोहब्बत के सिवा
राहतें और भी हैं वस्ल की राहत के सिवा

मुझ से पहली सी मोहब्बत, मेरे महबूब, न माँग

 

૨) અને બસ…એના જેવું જ. જે ગીતના શબ્દો પર હું ઘણીવાર રૂમમાં એકલો નાચ્યો છું એવું ગીત. આખો દરિયો! મારા પ્રિય વડાલી બ્રધર્સે ગાયેલું એક અદભૂત ગીત. આ ગીતના શબ્દો અહી પેસ્ટ કરવાનો કોઈ ફાયદો જ નથી. કારણ?

ઊંડાઈ.

કોઈ કશુક પામી ગયેલો માણસ જયારે ઈશ્કને પીઈ ગયો હશે ત્યારે આ શબ્દો આવ્યા હશે! તો એ રંગરેઝ ના શબ્દો અને વડાલી બ્રધર્સના સૂરમાં રંગાઈ જાઓ!

 

૩) અને સાથે-સાથે જયારે મ્યુઝીક આવે ત્યારે કોક સ્ટુડિયો કેમ ભૂલાય?  “તું માને કે ન માને એ મારા પ્રેમ…મેં તને મારો ખુદા માની લીધો છે!”

આ પણ સાંભળી લો. 🙂

 

બાય ધ વે ..હમણાં વડાલી બ્રધર્સ કપિલ શર્માના શો માં આવેલા. એ એપિસોડ ખાસ જોજો. એક સાચો આર્ટિસ્ટ જયારે પ્રસિદ્ધિની બધીજ સરહદો પાર કરીને એક બાળક જેવો બની જાય ત્યારે કેવો હોય એની સાક્ષાત દર્શન થશે!

૪) અને કોક સ્ટુડિયોનું આ વર્ષનું મારું ખુબ જ ગમેલું, અને સૌથી વધુ વાર રીપીટ મોડ પર વગાડેલું ગીત એટલે આબિદા પરવીન અને રાહત સાહેબનું ગીત – छाप तिलक सब छीनी रे मोसे नैना मिलायके !

આ ગીત શબ્દોએ પણ કેટલીયે વાર આંસુ આપ્યા છે. તેના શબ્દોનો અર્થ કશુંક એવું તત્વ બતાવે છે જે આજકાલના ‘બ્રેક-અપ’ થી ખુબ દૂર છે. આ પ્રેમ કોઈ મોર્ડન ડેટિંગ, ચીટિંગ, મેટિંગ નો મોહતાજ નથી. આ તો ‘અસ્તિત્વ થી પર’ છે. એનું પોતાનું સ્વરૂપ ગુમાવી ચૂક્યો છે. કેમ? કારણકે એ સંપૂર્ણ બની ગયો છે. મીરાનો કૃષ્ણ પ્રત્યે હોય એવો. નરસિંહનો લીલા જોતા હાથ બની જાય એવો એ રગરગમાં ચડેલો છે. આ પ્રેમે જેની ચૂંદડી રંગી દીધી તે ધન્ય થઇ ગયો છે.

 

૫) ઉપરના ગીતે બે મહાન પાકિસ્તાની આર્ટીસ્ટની સામે લાવીને મને મૂકી દીધો. (પાકિસ્તાની આર્ટીસ્ટ! – કેટલો ખોટો શબ્દ છે. કળાને કોઈ સરહદો હોતી હશે!) એક – આબિદા પરવીન અને બીજું – ગુલામ ફારીદ સબરી અને અમજદ સબરી.

“આજ રંગ હે રી માં…મોરે ખ્વાજા કે ઘર રંગ હે રી…” – ખુશરો.

રાહત સાહેબ અને અમજદ સબરી સાહેબે ગાયેલું આ ગીત સંગીતના સાધકો વર્ષો સુધી યાદ રાખશે. એક જ ટેઈકમાં ગાયેલું છે આ ગીત! અને ગીતના શબ્દો તો સાંભળો! એક જ ગીતમાં ગોકુલ-મથુરા-ઈશ્વર-ઓલિયા બધું જ.

 

દોસ્તો…

દુઃખની વાત એ છે કે અમજદ સબરીનું ગાયેલું આ છેલ્લું ગીત હતું. પાકિસ્તાનમાં તેને ગોળી મારીને હત્યા કરી દેવામાં આવી. ત્રાસવાદી જૂથ કે જેમને કરાંચીમાં રેન્જર્સ દ્વારા આપવામાં આવેલી સિક્યોરીટી ખૂંચતી હતી તેમણે ધોળા દિવસે અમજદને ગોળી મારી ને હત્યા કરી. અમજદ પોતાની કારમાં બેસવા જતો હતો અને તેને ગોળી મારી અને ઘટના સ્થળે જ તેનું મોત થઇ ગયું. લોકો તેને ખુબ ચાહતા. એક કલાકાર ને મારીને ત્રાસવાદીઓ સમગ્ર કરાંચીને દુખી કરવા માગતા હશે? (ઘટના સ્થળનો આ વિડીયો ખુબ પીડા આપે એવો છે: Amjad Sabri death)

6) આબિદાજી એ ગાયેલું આ ગીત અમજદ શબરી ને અર્પણ.

 

આબિદા પરવીને કબીરને ખુબ ગાયા છે. કહેવાય છે કે અબીદાજી જયારે કબીરના ભજન ગાય છે ત્યારે એ પોતે કબીર બની જાય છે. આબિદાનું ગીતોનું લીસ્ટ તો ખુબ જ લાંબુ છે અને એક-એક ગીત અલગ વિશ્વ છે. તમે યુ-ટ્યુબ પર જાતે જ Abida parveen ના પરચો જોઇ લો. બધા જ ગીતો સાંભળજો. 🙂 

૭) સુફીમાં તાહિર ફરીદી નું નામ સાંભળ્યું છે? હિમાલયમાં સાધુ બનવા આવેલો એક પરદેશી યુવાન. વર્ષો સુધી હિમાલયમાં રહ્યા પછી ગુરુની શોધમાં એક એવા ગુરુને મળી જાય છે જેણે તેને સાચા અર્થમાં અર્થ આપ્યો: મ્યુઝીક.

તાહિર અને તેની ટીમ મ્યુઝીકને પ્રોફેશનને બદલે એક સ્પિરિચ્યુઅલ જર્ની માને છે. એ બધા જ એક ખોજમાં છે. રસ્તા પર બેસીને એમણે ગાવાનું ચાલુ કર્યું. આજકાલ તેઓ સમગ્ર વિશ્વમાં સુફી ગાય છે.

સાંભળો:

 

તાહિરના ગ્રુપે મારા માટે જે જાદુ પેદા કર્યો છે એ નુસરત ફતેહઅલી ખાન સાહેબથી ઓછો નથી. એમની ચેનલ પર એમના ગયેલા ગીતો સાંભળજો. સુફી માત્ર એક સંગીત પ્રકાર નથી પરંતું આપણો આપણો ચિરાગ બુઝાઈ ત્યાં સુધી અપનાવવા જેવો રસ્તો છે. આ રહી ચેનલ: તાહિર ફરીદીના ગીતો

૮) આવો એકવાર મસ્ત કલંદર બનીએ 🙂

 

૯) આ સુફી ગીતોની જર્ની તો ખુબ લાંબી છે. એમાં આપણા ઓસમાણ મીર પણ ઘણીવાર ખુબ અદભૂત ગઝલ અને સુફી ગીતો ગાય છે. આ રહ્યું છેલ્લું અને મને ખુબ ગમતું ગીત:

 

તો દોસ્તો…

તમે સાંભળેલા અને ગમતા ગીતોનો કરી દો ગુલાલ. કોમેન્ટ માં મને તમારી તરફથી કોઈ ગીત હોય તો જરૂર આપજો. સંગીત માટેની ભૂખ ક્યારેય મટવાની નથી. 🙂

થેંક યુ!

 

Posted in Diary of a drunk Writer, Jitesh Donga, travel

Tour-de-Mysore | My one day trip

મૈસુર…

બેંગ્લોરથી ૧૪૫ કિલોમીટર દૂર આવેલું આ City of palaces હું જોઈ આવ્યો. એક જ દિવસમાં!

રવિવાર હતો.

સવારના દસ વાગ્યે ઉઠ્યો.

રજાનો દિવસ લેપટોપ સામે ગાળવાનો પ્લાન ન હતો. એમ જ મગજમાં વિચાર ચડ્યો કે આ મૈસુરના ટીપું સુલતાન વિષે ખુબ સાંભળ્યું- વાંચ્યું છે તો કેમ એકવાર મૈસુર ન જઈ આવું?

…અને થોડું ગૂગલ કર્યું તો ખબર પડીં કે આ તો વધુ દૂર નથી.

Uber cab ની સ્કીમમાં ૩૦ રૂપિયામાં મારા બેંગ્લોરના કોરમંગલા થી બસ સ્ટેશન પહોચી ગયો. અને ત્યાં મૈસુરની બસમાં બેઠો અને એક મસ્ત ખાનદાની માણસ મળી ગયો.

img_20161127_151614269
એમનુ નામ સ્ટીવન. પણ એ ચશ્માં પહેરે એટલે સ્ટીફન કિંગ જેવા લાગે. એ કેરાલામાં રહે છે. ચીકન મસાલા બનાવતી કંપનીમાં મેનેજર છે. કામ માટે મૈસુર જાય જતા હતા . તેને તેની જોબ ખુબ પસંદ છે. તેની જીંદગીમાં તેને કોઈ અફસોસ નથી. ખુબ ખુશ છે અને હવે એને જલ્દી મરી જઈશ એવા સપના આવે છે!  
img_20161127_154203683
શ્રીરંગપટ્ટમમાં ઉતરીને એક રીક્ષાવાળાને પૂછી ને એક સરસ મજાની હોટલમાં ગયો. આ મારું પ્રિય ખાવાનું છે. પ્લેઈન ઢોસા. એમાં પણ મૈસુરના ઢોસાનો સ્વાદ જ અલગ હોય છે.  🙂 

શ્રીરંગપટ્ટમ નાનકડું ટાઉન છે. એટલે હું ચાલતા ઉપડ્યો શ્રીરંગનાથસ્વામી નું મંદિર જોવા. પરંતુ રસ્તે ચાલતા-ચાલતા ભૂલો પડ્યો, અને જઈ ચડ્યો એક મજેદાર કુસ્તીની મેચમાં!

img_20161127_162200132
આ મેદાન સો વર્ષથી કુસ્તી માટે જ વપરાય છે. અહીના લોકલ માણસો કુસ્તીની મેચ માટે અંદર જઈ રહ્યા છે. અહીની ભાષા સમજાય નહી  એટલે વધુ વિગતો જાણવા ન મળે. 

img_20161127_162904412આ યુવાનોને જોઈને ખરેખર જીવ બળતો હતો. આ કુસ્તીની સંસ્કૃતિ આપણા દેશમાં લાંબુ જીવવી જોઈએ. આ યુવાનોને લડતા જોઇને નક્કી કરી લીધું કે ક્યારેક તો કુસ્તી શીખવી જ છે 🙂

img_20161127_162434835
આ પતાકડું ત્યા છોકરા બધા ને દેતા હતા. આ મેચમાં છોકરીઓ વચ્ચે પણ મેચ ચાલતી હતી. દંગલ ફિલ્મ લાઈવ જોવા મળી! રીલીઝ પહેલા જ 😉 

સાંજ ના ચાર વાગ્યા હતા. કુસ્તી આઠ કલાક ચાલવાની હતી. મોડું થાય તેની ચિંતા હતા. આ સ્થળથી મૈસુર પંદર કિલોમીટર જેટલું દૂર હતું. એટલે હું ઉપડ્યો મંદિર જોવા.

img_20161127_164852448_hdr
આ છે શ્રીરંગનાથસ્વામી નું મંદિર. જોકે રવિવારને લીધે ભીડ ખુબ હતી. હું દર્શનની લાઈનમાં તો ઉભો રહ્યો…પણ 

પછી અચાનક શું મન થયું કે હું મંદિર અંદર ન ગયો. બહાર આ ગલુડિયાને જોતો રહ્યો અને કલાક એક એની સાથે રમ્યો!

img_20161127_170307620
આ ગલુડિયું હકીકતમાં ઘોડાની સુકાયેલી લાદ ખાતું હતું! ખબર નહી તેને શું સ્વાદ આવતો હશે? (એ સ્વાદને સમજવા કદાચ ગલુડિયું બનવું પડે 😉 )

ત્યાં મેદાનમાં ફૂટબોલની મેચ પણ ચાલુ હતી. એ જોઈ.  માનો કે ન માનો પરંતુ આ દેશમાં ફૂટબોલનું ખુબ જબરદસ્ત ભવિષ્ય છે એ પાક્કું છે. અને ભારત ફૂટબોલના વર્લ્ડકપમાં રમતું હોય એ દિવસો દૂર નથી.

img_20161127_165639699

અને આ બધા વિશ્વથી દૂર મેં અનુભવ્યું એક અનોખું વિશ્વ!

અહીના સુલતાન ટીપું નું વિશ્વ.

અહોહો…એના જેવો ભાયડો ભૂતકાળમાં આ ધરતી પર જીવી ગયો હતો. અહીના જુના એક એક ખંડેરમાં ટીપુંનું શરીર સામે ખડું થતું હતું .

હું અહી એક એક ફોટોમાં તેની ભવ્યતા કહેતો જાઉં છું.

img_20161127_155737256
આ છે ટીપુંના શ્રીરંગપટ્ટમ ના કિલ્લાનું મુખ્ય પ્રવેશ. વર્ષો પહેલા અહી ઘોડાઓના ડાબલા ખખડતા હશે. અત્યારે વાહનોનો ધુમાડો દીવાલોને કાળી કરી રહ્યો છે. 

ટીપું..

આ સુલતાન ને ઘણા ફ્રીડમ-ફાઈટર પણ કહેતા. બ્રિટીશ લોકો તેને ટીપું સાહિબ કહેતા. એનો ગોળ ચહેરો, કાળી મૂછો, અને ક્ષત્રિયનો લડવૈયાનો પહેરવેશ એ સમયના અંગ્રેજોની ઊંઘ હરામ કરી ગયેલો.

એ કહેતો:

“ઘેટા બકરાની જેમ જીવીને સો વર્ષ કાઢવા કરતા હું વાઘની જેમ ખુમારીથી બે દિવસ જીવું તો મારે માટે એ બે દિવસ સાર્થક છે “

વાઘ સાથે એને એટલો પ્રેમ હતો કે એની પાસે એ છ વાઘ રાખતો. એટલે જ અંગ્રેજો એને ‘મૈસુરનો વાઘ’ કહેતા. એના શ્રીરંગપટ્ટમ ના કિલ્લામાં પ્રવેશતા જ બંને તરફ વાઘના પાંજરા હતા. આ રહ્યો ફોટો:

img_20161127_155757218
આ દરવાજો અંદર વાઘ રહેતા એવું કહેવાય છે. 

તેના સૈન્યના હથિયારોમાં પણ વાઘનું ચિત્ર રહેતું. અને સૈન્યનું નામ પણ ‘Tiger troops’ આપેલું હતું.

img_20161127_161141801_hdr
ચાલતા-ચાલતા આવ્યા- વોટર ગેટ. ટીપું આ ગેટ વડે કાવેરી નદીના પાણીને કિલ્લા ફરતે ઘેરી લેતો, જેથી દુશ્મનો અંદર આવી જ ન શકે!

ટીપુંથી અંગ્રેજ સૈન્ય એટલું ડરતું કે છેક ઇંગ્લેન્ડથી જનરલ હેરીસ ને ટીપું ના કિલ્લાથી બસો માઈલ દૂર મદ્રાસમાં મુકવામાં આવ્યો. અંગ્રેજોની ઇસ્ટ ઇન્ડિયા કંપની એ હૈદરાબાદના નિઝામ સાથે મળીને પચાસ હજાર યોધ્ધાઓનું સૈન્ય તૈયાર કર્યું હતું. (કહેવાય છે કે એમાં ૮૦% માણસો ભારતીયો હતા. અંગ્રેજો જાણતા હતા કે વર્ષોથી એક પરંપરા આ દેશમાં ચાલતી આવી છે- ‘ભારતીયો જ દેશનું નું નાખોદ વાળવામાં મદદ કરે છે.’)

ઇ.સ ૧૭૯૯ માં કોલોનલ આર્થર વેલેસ્લીના નેતૃત્વ નીચે મદ્રાસથી એ સૈન્ય શ્રીરંગપટ્ટમના કિલ્લા પર ચડાઈ કરવા આવ્યું. એ ફેબ્રુઆરીનો મહિનો હતો. દુશ્મનોનું સૈન્ય ટીપુંના કિલ્લા પાસે કોઈ ખબર વિના જ ચડી બેઠું હતું. ટીપું પાસે ત્રીસ હજાર સૈનિકો હતા, અને સામે હતા પચાસ હજાર.

લાશોના ખડકલા થઇ ગયેલા. જયારે ટીપુંને સમાચાર મળ્યા ત્યારે એ ખુલ્લી તલવાર લઈને મેદાનમાં દોડી ગયેલો. 

કિલ્લાની દીવાલો તોપોથી તોડી નાખી, વાંસની નિસરણીઓ લઈને દુશ્મનો કિલ્લા અંદર ઘૂસી ગયા.(બરાબર એ સમયે કાવેરીમાં પાણી ન હતું અને વોટરગેટ બંધ હતા.) ટીપુંના સૈનિકોની લાશોનો ખડકલો થવા લાગ્યો. કિલ્લા ઉપર બ્રિટીશ ધ્વજ બપોરે એક વાગ્યે લહેરાયો.

…પણ યુદ્ધમાં એક ઘટના બની જે કોઈએ જોઈ નહી. ટીપું સુલતાન ખુલ્લી તલવારે જયારે દુશ્મનોને વધેરી રહ્યો હતો ત્યારે કોઈ અજાણ્યા દુશ્મન સૈનિકની ગોળી ટીપુંની છાતીમાં ઘુસી ગઈ. ટીપું થોડીવાર પછી મરી ગયો.

એ પછી તેને નજરે જોનારા સૈનિકોનું કહેવું હતું કે ગોળી વાગી હતી પછી પણ ટીપું કલાક સુધી લડતો રહ્યો હતો.

રાત્રે ટીપુંનુ શરીર લાશોના ઢગલા વચ્ચેથી કાઢવામાં આવ્યું હતું. આ ઇન્ટરનેટ પરથી લીધેલું દ્રશ્ય અહી છે:

death-of-tipu

મેં જયારે કિલ્લાની એ તૂટી ગયેલી દીવાલોને સ્પર્શ કર્યો ત્યારે વર્ષો જુનો એ લોહીયાળ જંગ આંખો સામે ખડો થયો.

અંતે જોઈ ટીપું સુલતાન જ્યાંથી લાશોના ઢગલા માંથી મળ્યો હતો એ જગ્યા:

img_20161127_160646658

અહી એ વાઘ માર્યો ગયો.

img_20161127_160748586

આ કબર પાસે કેટલું માણસ આવ્યું હશે. આ જગ્યા પર અંગ્રેજ લોર્ડ દ્વારા આ તકતી મુકવામાં આવી છે. એક નોસ્ટાલ્જીયા નો અનુભવ હતો એ.

બસ… પછી શું જોવાનું હોય.

એક આંબલીનું ઝાડવું જોયું જેના પર કાતર તો જુઓ!

img_20161127_160142782_hdr

થોડા કાતરા ખાધા, અને સાંજ પડી ગઈ.

સાંજે મૈસુર જવાની બસ મળી ગઈ. હું ચાલ્યો મૈસુર તરફ… 🙂

શિયાળાની મૈસુરની સાંજ અદભૂત હતી. હું સીધો જ મૈસુર પેલેસ ગયો.

img_20161127_180145120_hdr
સાંજના સાત વાગ્યા હતા. માણસો મૈસુર-પેલેસની લાઈટીંગ જોવા આવવા લાગ્યા હતા. 
img_20161127_180203129_hdr
સાંજનો મોજીલો સુરજ કિલ્લાની સુંદરતામાં વધારો કરતો રહ્યો.

img_20161127_180301280_hdr

img_20161127_182703468
પણ થોડું અંધારું થયું અને માણસોના બનાવેલા હજારો બલ્બ ચાલુ થવા લાગ્યા. એક પછી એક. જાણે સાંજનો સુરજ આ મહેલ પર જ આથમી ગયો. 
img_20161127_183501742
રાત્રીના આઠ વાગ્યે…
img_20161127_191051051
રાત્રે સાડા આઠે… એ વર્ષોમાં અહીના રાજાઓ કેવું અનુભવતા હશે આની અંદર રહીને.
img_20161127_175737064
આ બતાવવાની રહી ગયેલી એવી – ચામુંડી હિલ્સ. આ ટેકરીઓ પરથી આખું મૈસુર દેખાઈ. જોકે હું સાંજના સમયે તો જઈ શકું એમ ન હતો.
img_20161127_194506418
મહેલ જોયા પછી હું ગયો ફૂડ-સ્ટ્રીટમાં. અને ત્યાં જોવા મળ્યો આવડો મોટો ચોખાના લોટ નો પાપડ! અહીના લોકો આને લુખો ખાય તો મેં પણ ખાધો.  આ પાપડ નહી, પણ મારી બાજુમાં ઉભેલા છોકરાને જુઓ. એનું નામ છે સંજય. એ પણ મારી જેમ ઘરથી બસો કિલોમીટર દૂર મૈસુર ફરવા નીકળેલો. મારી બાજુમાં આવીને ઉભો હતો અને દોસ્ત બની ગયો. તેના પપ્પા આ દુનિયામાં રહ્યા નથી. એ દુઃખ ને દૂર કરવા એ એકલો ફરવા નીકળી ગયો હતો. એના મમ્મી સરકારી સ્ટેનોગ્રાફરની નોકરી કરે છે. સંજય બી.એસ.સી કરે છે. તેને કોઈ ડ્રીમ નથી. તે ખુશ પણ નથી. તેને ખુશ રહેવું ફરજીયાત લાગતું નથી. બસ…એ મારી સાથે ખુબ રખડ્યો. 
img_20161127_194518664_hdr
મારો આ ફોટો સંજયે જ લીધો છે. તેની સાથે મેં મારી કેટલીયે વાતો કરી. અમે બંને એક મેળામાં ગયા. 
img_20161127_201901598
એ મેળામાં અમે બંને આ ડ્રેગન હોડીમાં બેઠા. હું અને એ એક છેડે જઈને ઉભા રહ્યા. ખુબ રાડો નાખી. આ મને ખુબ ગમે છે. સંજયને તો બહાર આવીને ઉલટી થઇ ગઈ! મેં એને પાણી આપ્યું અને પછી એને ભૂખ લાગી. એટલે અમે બને ખાવા ગયા એક અદભૂત આઈટમ! 
img_20161127_202917152
મૈસુરની આ સ્પેશીયલ ઈડલી ને કહે છે ‘માલીગે ઈડલી – Mallige idly’ આ ઈડલી એકદમ જાડી અને સોફ્ટ હોય છે. સમજો કે દોઢ ઇંચ જાડી ઈડલી હતી. અમે બંને એ ખુબ ખાધા પછી સંજયને સિગારેટ પીવાનું મન થયું. હવે એ છોકરાનું માન રાખવા મેં પણ પીઈ લીધી 🙂 બાકી હું નથી પીતો. 😛 

બસ…અમારી બંનેની સફર પૂરી થવા આવી હતી. રાત્રીના અગિયાર  વાગી ગયા હતા. અમે બને બસ સ્ટેશન સુધી ચાલતા ગયા. એ એની બસમાં બેસી ગયો અને હું મારી બસમાં.

પણ બસ સ્ટેશનમાં આ રેર વસ્તુ જોવા મળી!

આ ટ્રાન્સ-જેન્ડરનું ટોઇલેટ જોઇને ખુશ થવું જોઈએ કે આનો વિરોધ હોવો જોઈએ એ મને તો ખબર નથી. તમારું શું કહેવું છે? 🙂

img_20161127_211115366

તો બસ…રાત્રે બે વાગ્યે બેંગ્લોરમાં પાછો આવી ગયો. આ શહેર તો જાગતું જ હતું. હું ઘરે પહોચ્યો અને પછી આ ટ્રીપના નશામાં ઊંઘ ન આવી એટલે એક મસ્ત સીરીઝનો એપિસોડ  જોઈ નાખ્યો:

David Attenborough ની Planet Earth -2. આપણા અભૂતપૂર્વ વિશ્વના અદભૂત દર્શન કરવા BBCની આ પહેલી અને બીજી સીઝન ખાસ જોઈ લેજો. એમાં પણ મ્યુઝીક આપ્યું છે મારા સંગીત વિશ્વના સૌથી પ્રિય માણસે- Hans Zimmer. 🙂 ભૂલ્યા વિના જોજો, અને ના જુઓ તો એટલીસ્ટ David Attenborough અને Hans Zimmer વિષે વાંચીને એમના કામને જોજો. 🙂

Posted in Diary, Diary of a drunk Writer, Jitesh Donga, Life, On Writing

SAMSUNG RV509… – My first Love!

14990985_1212320762160828_8582714332466273233_o

 

SAMSUNG RV509
આ છે મારો પહેલો જીવનસાથી.
આજકાલ દિવાળીના દિવસોમાં માણસો ચોપડા-પૂજન કરતા હોય છે, પણ હવે નવી પેઢીને ચોપડા જેવું કઈ હોતું નથી એટલે થયું આજે આ લેપટોપ-પૂજન કરી લઈએ. પણ પૂજા થાય એ પહેલા આ મારી આઠ વર્ષ જૂની મહેબૂબાની નાનકડી કહાની કહી દઉં.

આ રહી અમારી લવ-સ્ટોરી:
આજથી બરાબર આઠ વર્ષ પહેલા લાભ-પાંચમના દિવસે હું મારા બાપુજી પાસેથી ૪૦૦૦૦ રૂપિયા ખિસ્સામાં લઈને અમરેલી ગયો હતો. એ ઉંમરમાં લેપટોપ વિષે કશી પણ ખબર પડતી ન હતી. એક નાનકડી દુકાનમાં ગયેલો. અઢાર વર્ષના છોકરડાને જોઇને દુકાનના માલિકે પૂછ્યું: ‘શું જોઈએ છે?’
મેં કહ્યું- ‘લેપટોપ!’
પેલાએ મને ઉપરથી નીચે સ્કેન કરી લીધો અને પૂછ્યું: ‘રૂપિયા લાવ્યો છે?’
મેં કહ્યું- ‘હાસ્તો…પુરા ચાલીસ હજાર છે’
પેલાએ મને ત્યાં પડેલા લેપટોપ્સ માંથી ગમે એ પસંદ કરી લેવા કહ્યું અને મેં બધા લેપટોપ નિરાતે જોયા. પછી માલિક પાસે જઈને કહ્યું- ‘તમારી ઉપર મને પૂરો ભરોસો છે, જે સૌથી સારું અને મારા બજેટમાં હોય એ લેપટોપ આપી દો’
એ સાહેબ તો ભાવવિભોર થઇ ગયા. મને એમણે આપ્યું આ લેપટોપ. એ સમયે સેમસંગ લેપટોપ માર્કેટમાં નવા હતા. ૩૨,૫૦૦ માં એમણે મને ડુપ્લિકેટ WINDOWS 7 અને બીજા માઈક્રોસોફ્ટના પ્રોગ્રામ નાખીને લેપટોપ ચાલુ કરી આપ્યું. બસ…એ દિવસ અને આજનો દિવસ…આ લેપટોપ અને મારી પ્રેમ કહાની ચાલતી જ રહી.

એન્જીનીયરીંગના વર્ષોમાં આ લેપટોપના સ્ક્રીન પર હજારો મુવીઝ જોયા. કેટલાયે ગીતો વગાડ્યા. મોડી રાત્રે સ્પીકર લગાવીને દોસ્તો સાથે કેટલીયે પોર્ન વિડિયોઝ અને અમેરિકન ટીવી-સીરીઝ જોતા. કોલેજના કેટલાયે પ્રોજેક્ટ્સ અને .PPT આના પર બનાવ્યા. આ મહેબુબાએ તો Torrent ની ફાઈલ્સ આખી રાતો ડાઉનલોડ કરી છે.

આની અંદર અમુક રેકોર્ડ બ્રેકીંગ વસ્તુઓ છે:
૧) ૧૧૦૦૦ ઈ-બુક્સ! (જેમાંથી કોલેજ લાઈફમાં મેં ૫૬૦ જેટલી બુક્સ વાંચેલી. અઠવાડિયાની બે બુક્સ વાંચવાની એવરેજ આવતી.)
૨) imdb.com ની Top-250 ફિલ્મ્સ! (જે બધી જ જોઈ નાખવાનો નિર્ણય કરેલો. હમણાં બે મહિના પહેલા એ મિશન પૂરું થયું.)
૩) જગતની સર્વશ્રેષ્ઠ ડોક્યુમેન્ટરી ફિલ્મ્સ! લગભગ ૭૦ જેટલી.
પણ આતો વાત થઇ અમારા સારા દિવસોની. આ મશીને મારી સાથે ખરાબ દિવસોમાં પણ એટલો જ સાથ નિભાવ્યો છે. બેરોજગારીના દિવસોમાં આના પર રીઝ્યુંમ તૈયાર થયા. નોકરી કરતા કરતા રોજે રાત્રે નવલકથા લખવાનું શરુ થયું. આ લેપટોપના કી-બોર્ડ અને બેટરીએ મને ક્યારેય દગો નથી આપ્યો. હજુ બેટરી એક કલાક ચાલે છે, અને અઢી લાખ શબ્દોની પહેલી નોવેલ ‘વિશ્વમાનવ’ આના પર ચાર વાર લખાઈ હતી. કેટલાયે લેખો લખ્યા છે, કેટલાયે ફેસબુક અને બ્લોગ પોસ્ટ લખ્યા છે.

ટ્રેનમાં, બસમાં, વરસાદમાં અને ઠંડીમાં લખ્યું છે અને આ લેપટોપ બધું જ સહન કરતુ રહ્યું છે. આણે આંસુ પણ એટલા જ જોયા છે. વિશ્વમાનવ લખતી વખતે કોઈ ઈમોશનલ સીન લખતો હોઉં અને રડી પડું એ બધા જ આંસુ આ લેપટોપના કી-બોર્ડ પર જ પડ્યા છે! એક Plasma Induction નામની કંપનીમાં સર્વિસ એન્જીનીયરનું કામ કરતો ત્યારે ત્યાંથી મોડી રાત્રે અગિયાર વાગ્યે છૂટો થતો. ખુબ શારીરિક કામ હતું. મારા PG પર આવીને રાત્રે બાર વાગ્યા સુધીમાં ખાવાનું અને ન્હાવાનું પૂરું કરીને હું રાત્રે બાર વાગ્યે નવલકથા લખવા બેસતો. રાત્રે બારથી બે વાગ્યા સુધી લખતો રહેતો. અને દિવસ આખાનો એટલો થાક હોય કે રાત્રે બે વાગ્યે લખતા-લખતા જ શરીર બંધ થઇ જતું અને ઊંઘ આવી જતી. પણ મારી આ મહેબુબા સવાર સુધી મારા ખોળામાં જ જાગતી રહેતી. ભૂલથી ધારો કે P ઉપર આંગળી રહી ગઈ હોય તો સવાર સુધી PPPPPPPP…છપાતું રહેતું! સવારે બધું ડીલીટ કરીને ફરી નોકરી પર…

ટાઈપ કરી-કરીને ટચ-પેડની બંને બાજુ કાળા ડાઘ તમને ફોટો માં પણ દેખાશે.   આંસુ કદાચ નહી દેખાય. આ વર્ષે કંપનીએ નવું લેપટોપ આપ્યું છે છતાં બીજી નવલકથા આના પર જ પૂરી થવાની છે. હમણાં થોડા સમય પહેલા સ્પીકર ફાટી ગયા છે. કદાચ મારો આ પહેલો પ્રેમ થોડો જર્જરિત થયો છે.
…પણ સાહેબ…મજા છે. અમારા બંનેના કેટલાયે સિક્રેટ આમાં લોક કરેલા ફોલ્ડરમાં પડ્યા છે. આમાં સપનાઓ લખાયેલા પડ્યા છે. આમાં ભૂતકાળ ડિલીટ થઇ શકે છે અને ભવિષ્ય લખી શકાય છે. આજે લાભ-પાંચમના દિવસે ફરી આ મશીનને શત-શત વંદન. મારો સાથ નિભાવવા બદલ સ્ક્રીન પર વ્હાલી ચુમ્મી.
થેંક યુ…

 

Update after 10 days of above post: 

આ લેપટોપ પર કોની નજર લાગેલી? 😀
માંડીને વાત કરું.

ગઈ કાલે દિવસે મારું આ લેપટોપ મારા બેંગ્લોરના ઘર માંથી ચોરી થઇ ગયું 🙂 હું દિવસ આખો ઓફીસ પર હતો. સાંજે ઘરે પહોંચ્યો અને બેડ પર જોયું તો લેપટોપ નહી! ડુપ્લીકેટ ચાવી લઈને ઘરમાં કોઈ ઘૂસેલું, પરંતુ એને લેપટોપ સિવાય કશું ચોરવા ન મળ્યું. 😛બિચારો ચોર ચાર્જર પણ લેતો નથી ગયો. 😀

હકીકતમાં કાલે હું મારી આવનારી બીજી નવલકથાનું છેલ્લું પેજ લખી રહ્યો હતો. 🙂 આ પ્રોજેક્ટ પર છેલ્લા અઢી વર્ષથી કામ ચાલે છે. ગઈ કાલે દિવસે તો એટલી ખુશી હતી કે ઓફીસ પરથી વહેલો ઘરે જતો રહ્યો.
…પણ ઘરે ગયો અને આઘાત! 😀

ખેર…ખુશીની વાત એ છે કે મેં ગઈ કાલે સવારે જ પહેલી અને બીજી નોવેલનું કામ અલગ ડ્રાઈવમાં લઇ લીધેલું…જો એ કામ ગયું હોત તો હાર્ટએટેક આવી જ જાત. 😛

બાકી આ લેખમાં મેન્શન કર્યું છે એ બધું જ ગયું!
RIP my first love.

Posted in Jitesh Donga, Life

Art of slow sex!

(આમાં કોઈ Slow sex કરવાની રીતોની વાત નથી. 😛  આતો ટાઈટલ વાંચીને તમને વાંચવાની ખૂજલી ચડે એટલે લખ્યું છે. 😀 પણ મારી વાત ધીમે-ધીમે વાંચજો: )

 

ધીમે…
બધું કરવું…પણ ધીમે-ધીમે
જેમકે ખાવું ધીમે-ધીમે
બે નંબર જવું..પણ ધીમે-ધીમે
પાદવું મોટેથી…પણ ધીમે-ધીમે
અને પ્રેમ પણ કરવો ધીમે-ધીમે.

કેમ? કારણકે મેં એકાએક ઝડપથી થતા પ્રેમને એટલી જ ઝડપથી તૂટતા જોયો છે.
એટલે પ્રેમ કરો…પણ ધીમે-ધીમે
સેક્સ કરો પણ…ધીમે-ધીમે
ધીમા સેક્સની મજા અલગ છે! એક આર્ટ છે એ!

અને હા…ધીમું જીવવું.
જીવો ભરપુર…પણ ધીમે-ધીમે.
ધીમે ચાલો, ધીમે શ્વાસ ભરો, ધીમેથી છોડો,
અને એજ મજા છે સાહેબ…ધીમે. સ્લો.

જુઓને દુનિયા કેવી ભાગી રહી છે.
બધા જ કોઈ અજાણી ઉતાવળમાં છે.
ભાગમભાગ. World is so fast!
આમાં કેમ અલગ તરવું?
Be slow!
કામ કરો…ધીમે-ધીમે
સફળ થવું…પણ ધીમે-ધીમે.
યુવાનીમાં આમ અચાનક સફળતા મળી જાય તો પચાસ-સાઈઠની ઉંમર પછી મંજીરા વગાડશું?
ધીમે ઉપર ચડ્યા, તો પડશો ખરા, પણ…ધીમે-ધીમે!

એટલે દોસ્તો…મોજ કરો…પણ ધીમે-ધીમે.
ધીમે વાંચો.
ધીમે વિચારો.
વિચારનો અમલ કરો…એ પણ ધીમે-ધીમે.
કેમ?
કારણકે…
જ્યારે આખું જગત ભાગી રહ્યું હોય અને તમે ધીમા પડી જાઓ ત્યારે આઇન્સ્ટાઇનનો સાપેક્ષવાદ લાગુ પડે છે!
બધા જ ફાસ્ટ હોય અને તમે એકલા સ્લો હોઉં તો હકીકતમાં તમારી પણ એક ‘સાપેક્ષ ગતિ’ છે! જે પરોક્ષ રીતે બધા જેટલી જ ઝડપી છે!

એટલે ભાઈ…ધીમે.
ધીમું હોવું એતો નવી ઝડપ છે.
To  go slow is new fast!
એટલે રીલેક્સ. ચીલ.
શું ઉતાવળ છે?
મોત આવશે…ધીમે-ધીમે.
ત્યાં સુધી…બસ…બધું જ…પણ…ધીમે-ધીમે.

Posted in Diary of a drunk Writer, Jitesh Donga, Life, Mother, mother's day

ટેસ્ટ-ટ્યુબ બેબી અને તેની ફાઈટર મમ્મીની કહાની!

આજે લગ્ન પછીના ૧૩ વર્ષે મારી મોટી બહેનને ત્યાં દિકરીનો જન્મ થયો છે!
એ ટેસ્ટ-ટ્યુબ બેબી છે.

મારી મોટી બહેન Sangita Thummar મારા માટે એક ગુરુ જેવી સ્ત્રી જ નથી, પરંતુ એક રીયલ લાઈફ ફાયટર છે. પોતાની લાઈફને હસી-ખુશીથી જીવે. કોઈ ફરિયાદ નહી. કોઈની નિંદા નહી. નાના બાળકો પણ એના દોસ્તો અને આખા એપાર્ટમેન્ટના ડોશીઓ પણ! એની બહેનપણીઓનો પણ પાર નહી! ખુબ હસે. ખુબ ભર્યું ભર્યું જીવે. એના ઘરે મહેમાનોની રોજની ૩-૪ ની એવરેજ આવે! ખબર નહી કેમ પણ દરેક માણસને એની પાસે આવીને જાણે ભરપુર શાંતિ અને સુરક્ષા લાગે!

કુદરત પોતાના નિયમ મુજબ ડાહ્યા માણસોની પરીક્ષા વધુ લેતો હોય છે. તેણે મોટી બહેનની પરીક્ષા પણ ખુબ લીધી. કારણ? કારણકે કદાચ એને પણ મારી બહેનાની સંજોગો સામે લડત આપવાની તાકાતમાં ભરોસો હશે. 🙂

લગ્નના ચાર વર્ષ પછી બહેનને પહેલું મિસકેરીજ થયું. આઠ મહિનાનું બાળક પેટમાં જ મૃત્યુ પામ્યું હતું. એ સમયે અમારું ફેમીલી અને બહેનનું સાસરાનું ફેમીલી બધા જ ભાંગી પડેલા. આઠ-આઠ મહિના પછી પેટમાં પુરતું પોષણ ન મળવાને કારણે જયારે બહાર લઇ લેવું પડે ત્યારે એને પેટમાં પોષનારી માં ને શું અનુભૂતિ થતી હશે?

બહેન બે દિવસ રડતી રહી, પરંતુ ત્રીજે દિવસથી એ ફરી એજ ભરી-ભરી લાઈફ જીવવા લાગીં. ઉલટાનું એવું થયું કે એના ઘરે જેટલા માણસો ખરખરે આવે એમને સમજાવે અને છાના રાખે! હિંમત આપે!
એ દિવસોમાં હું પણ હોસ્ટેલથી બહેન ને લેટર લખતો. હિંમત રાખવા કહેતો. બહેન મારો પત્ર વાંચીને ખુબ હસતી. બધાને વંચાવે! કહેતી જાય કે ‘મારો ભાઈ છે, ખુબ સમજેલો છે!’ 😀

બીજા બે વર્ષ ફરી બહેનને બીજું મિસકેરીજ થયું. એ બાળક હજુ તો ચાર મહિનાનું જ હતું. ડોક્ટર્સનું કહેવાનું હતું કે પેટમાં કોઈ નળી બ્લોક થવાને લીધે બાળકને પુરતું પોષણ મળતું નથી. બહેન સિવાય બાકી બધા ફરી-ફરી ભાંગી પડ્યા. બહેન ફરી સાજી થઈને પોતાની રંગીલી લાઈફ જીવવામાં વ્યસ્ત થઇ ગઈ.

ખબર છે સામાન્ય માણસનો સૌથી મોટો દુશ્મન કોણ છે? : “સમાજ”.

હા…બહેન અને જીજાજી ત્રીસ વર્ષના થયા ત્યાં સુધી કોઈ ઉપાધિમાં ન હતા. બંને મોજથી એકબીજાનો ખભો બનીને જીવતા. પણ સમાજ આવ્યો!
બહેન ને બીજી બાઈઓ પૂછશે: “તમારે હજુ કઈ નાનું નથી?” “તો તમારી શું ઉંમર થઇ બહેન?”
મારા બા-બાપુજીને સગાઓના ફોન આવશે: “સંગીતાને કઈ તકલીફ છે?” “બધા રિપોર્ટ બરાબર છે ને?”

સમાજ…સમાજ…સમાજ..મને આ સમાજ સામે એટલો ગુસ્સો છે કે જો એ કોઈ માણસ સ્વરૂપે મારી સામે આવે તો એને નગ્ન કરીને આખા ગામમાં ફેરવું. 😦

બહેન ખુબ ચિંતામાં રહેતી. એને તો બધા જાણે! ડોશીઓ પણ પૂછે અને બહેનપણીઓ પણ! એ શું જવાબ આપે! સમાજ સામે સારા-સારા માણસો હારી જાય.
હું ફોન કરીને એને કહ્યા કરું કે આ બાળકની ઝંખનાઓ જ પડતી મુકે. કાન બંધ રાખે. સમાજ સામે ન જુએ. લોકો શું કહે છે એ ન વિચારે.

…પણ એક સમયે એમના માટે બાળકનો જન્મ એક ખુશી નહી પરંતુ ઝંખના ભર્યું, આશાઓ ભરેલું સપનું બની ગયું. એક આશા કે બાળક થાય તો આ સમાજ ચુપ થાય.
હું આ વિચારોનો સખ્ત વિરોધી હતો પણ શું કરું? ગામના મોઢે હું કે બહેન કે જીજુ ગરણી બાંધી શકીએ એમ ન હતા. મેં બહેનને ખુબ પત્રો લખ્યા, પણ ‘સમાજ’ની આશાઓ સામે મારા શબ્દો હારી ગયા.

એક દિવસ બહેન નો ફોન આવ્યો. “જીતું…અને ટેસ્ટ-ટ્યુબ બેબી કરવાનું વિચારીએ છીએ. ડોક્ટર કહે છે કે મારા કેસમાં એ શક્ય છે અને સફળ પણ થઇ શકે”
હું તો ખુબ ખુશ થયો. બધા ખુબ ખુશ થયા. પણ સમાજ? ના… સવાલો ચાલુ હતા. મારી બહેન અને જીજાજીની ઉંમર ૩૩ વર્ષ થઇ છે.

છેવટે બહેને તેત્રીસ વર્ષે ટેસ્ટ-ટ્યુબ કરાવ્યું.
આજે દિકરીનો જન્મ થયો છે. હું મામો બન્યો છું. ખુબ ખુશી છે.
જોકે બાળક ને આઠ મહિના પછી પેટમાં પોષણ ઓછું થતા ડોકટરે સિઝેરિયન કરીને ઓપરેશનથી પ્રસુતિ કરેલી છે. દિકરી હજુ તો Incubator માં છે (પેટીમાં છે) પરંતુ એની તબિયત સારી છે. હજુ એકાદ મહિનો તેને પેટીમાં જ પોષણ મળશે.
મારી રીયલ લાઈફ ફાઈટર બહેનની તબિયત પણ સારી છે. એ ખુશ છે.

વિચારો…સમાજ અને આપણી સમજ બીજા માણસોને કેટલા હેરાન કરે છે! લોકો એકબીજા પર પોતાના જજમેન્ટ થોપી દેવામાં વિચારતા નથી. આતો સારું છે કે બહેન આટલી સમજેલી છે. બીજી હજારો સ્ત્રીઓનું શું થતું હશે?

હું ક્યારેય દોરા-ધાગામાં માનતો નથી પરંતુ બહેન માટે મેં પણ મારા ઘરથી 158 કિલોમીટર દુર સારંગપુર હનુમાનજી સુધી ચાલીને જવાની માનતા કરેલી છે. 🙂 આ રાખડીનું ઋણ નથી. બસ… આ ફાઈટર માટેની ફાઈટ છે. 🙂

મારી ભાણકી અને બહેનની સારી તબિયત માટે ઈશ્વરને પાર્થના સહ…

-બહેનનો ભાઈ. 🙂

14310379_1167832603276311_949132669444157852_o

 

Posted in Diary, Diary of a drunk Writer, Jitesh Donga, On Writing, Truth

My 9133 days on Earth!

આજે સિલ્વર જ્યુબિલી છે. મારે અને ઈન્ટરનેટના જન્મને પચીસ પુરા થયા. 9133 દિવસ થયા!

પાછું વળીને જોઉં છું અને અહેસાસ થાય છે કે સમય ઊડી રહ્યો છે.
આજથી પચીસ વર્ષ પહેલા સવારના સાત વાગ્યે હું જન્મેલો. આજે સવારે સાત વાગ્યે બા-બાપુજીનો ફોન આવે છે. મને આશીર્વાદ આપે છે.

મારી રૂમમાં હું એકલો છું. ચારે તરફ અંધકાર છે. હું બેડમાં બેસીને આંખો બંધ કરું છું. આંખોની અંદર મારો ભવ્ય ભૂતકાળ કોઈ ફિલ્મની જેમ દોડવા લાગે છે. અંદરથી ભૂતકાળના દૃશ્યો એક પછી એક પેદા થાય છે. માં-બાપ, જુના દોસ્તો, જુના શહેરો, ગામની જૂની ગલીઓ સામે ઉભી થઇ રહી છે. મારી અંદરનો અવાજ એ ફિલ્મની પાછળ કશુંક બોલી રહ્યો છે.

જીતેશ દોંગા…તું ખુશ છે?
હા…હું ખુશ છું. એક પણ પસ્તાવાની ક્ષણ જીવ્યો નથી. જે કરવું હતું એ કર્યું છે. અંદરના અવાજના આધારે છાતી ખુલ્લી રાખીને, પાંખો ફેલાવીને મન પડે એમ ઉડ્યો છું. જેટલું જીવ્યો છું એમાં ક્યાંય વધુ વિચાર્યું નથી. બેફામ જીવ્યો છું. 🙂

જુના બેરોજગારીના દૃશ્યો સામે આવે છે. રૂપિયા વિના અમદાવાદના રસ્તાઓ પર એકલા-એકલા રડેલો એ દેખાય છે. એકલતા-બેરોજગારીની ક્ષણો ઉભરી આવે છે. પણ હું હાર્યો નથી. કાળુભાઈ દોંગાનો દીકરો થાકે ખરો પણ હારે નહી એવું મારા બાપુજી કહેતા. હું નથી હાર્યો. એક-એક નબળાઈને પકડી-પકડીને મારી નાખી છે. પડ્યો-ભાંગ્યો પણ ઉભો થયો છું. મોટા સપનાઓ જોયા છે. એ સપનાઓ પાછળ રાત-દિવસ એક કર્યા છે અને આંખોના ડોળા બહાર નીકળી જાય એવી મહેનતની જીદમાં પણ મોજમાં રહ્યો છું. કાળા દિવસોમાં પણ હસતા-હસતા જીંદગીમાં રંગો ભર્યા છે. 🙂

આ ક્ષણે આવતા ખુશીના આંસુ એમ જ નથી આવ્યા. આંસુ પણ કમાયો છું.
મનમાં અવાજો પેદા થાય છે કે તું તો ખુશ છે, પણ આ દુનિયા માટે શું કર્યું છે?
હું કોણ છું આ જગતને બદલનારો? હા…મારે જગતને જેવું જોવું છે એવી મારી જાતને બનાવી છે. ખોટું સહન કર્યું નથી અને ક્યાંય ખોટું થતું હોય તો ચુપ રહ્યો નથી. સાચું બોલ્યે રાખ્યો છું અને બોલતો રહીશ. સાચા માણસ બનવું ખુબ સહેલું લાગ્યું છે. ક્યાંય કચરો ફેંક્યો નથી. ક્યારેય સિગ્નલ તોડ્યા નથી. કોઈ ભૂખ્યાને ગાળ દઈને ભગાડ્યો નથી. કોઈ નબળાને માર્યું નથી. કોઈની નિંદા કરી નથી. કોઈની ખુશામત કરી નથી. કોઈની પીઠ પાછળ વાત નથી કરી અને મારાથી મોટી ઉંમરના વોચમેનને પણ આદરથી બોલાવ્યા છે. બસ…કોઈ ભૂલચૂક થઇ હોય તો પણ એનો ભારોભાર પસ્તાવો કર્યો છે. ક્યારેય નાત-જાત કે ઊંચ-નીચ જોઈ નથી. જ્ઞાનના આધારે દરેકને જોયા છે અને જેનામાં જ્ઞાન ન દેખાયું એની મજાક નથી કરી. મારે માટે આ બદલાવ છે. જાતનો બદલાવ. 🙂

આજે પચીસ પુરા થયા છે. હવે કદાચ બીજા વીસ નીકળશે. મને મોત જલ્દી આવતું હોય એવું લાગે છે. મારી એક દિલોજાન દોસ્તને કહી દીધું છે કે જે દિવસે હું મરું એ દિવસે મારા શરીરને મારા ગામના સ્મશાનમાં લઇ જજો અને સ્મશાનની પાછળના ભાગમાં નદી નજીક એક કબર બનાવીને મને દાટી દેજો. બાળતા નહી. લાકડા બગાડવા નથી. મારી કબર પર એક પથ્થર મુકીને એના પર એક જ વાક્ય લખજો: “He was the greatest writer on mother earth” 🙂 ના…આ હવા નથી. બસ…સપનું છે. ખતરનાક સપનું છે અને પૂરું ન થાય એ જ ભલું છે, જોકે હું પૂરું કરવા મથતો રહીશ. આવા સપનાઓ પુરા કરવા બસ મારે અંતરના અવાજને અનુસરતા રહીને લખતા રહેવાનું છે. પણ જેને કહું એ હસી પડે છે, એટલે હું આ મારા પરિચયમાં જ આ વાક્ય દરેકને કહી દઉં છું: Hi, I am Jitesh Donga, The greatest writer on mother earth! સામે વાળો હસી પડે છે. મને મોજ ચડે છે. 🙂

જેમ જલ્દીથી મરવાનો છું એ અહેસાસ થાય છે એમ બાથ ભરીને જીવી લેવાનું મન થાય છે. એકલો રખડવા નીકળી જાઉં છું. રાક્ષસની જેમ હસું છું. બાથરૂમમાં નાચું છું. રસ્તા પર મોટે-મોટેથી ગીતો ગાઉં છું. મારી બા ની તબિયત ખરાબ રહે છે. તેની ચિંતામાં એકલો-એકલો રડી લઉં છું. ભરપુર રડી લઉં છું. કાળી મહેનત કરવા જાતને કહ્યા કરું છું. સફળતા તો આવશે અને જશે, પરંતુ લખવામાં મને મોજ ચડે છે. લખતા-લખતા હું ગાંડો થઇ જવા માંગું છું. હું મોજ માટે સ્વાર્થી માણસ બની ગયો છું. લાઈફને થોડા વર્ષ બાકી રહ્યા હોય એમ કમ્પ્રેસ કરીને દરેક મોમેન્ટ જીવું છું. બસ… એમ જ…જીવાઈ જાય છે.

આ ધરતી પર હું પચીસ વર્ષ જુનો થયો છું. શક્ય હોય એટલું પ્રમાણિક રહીને જીવ્યો છું અને ખરા અર્થમાં વિશ્વ-માનવ બનવા પ્રયત્નો કર્યા છે. કેમ? કેમકે અંતે હું અહિયાં કશું જ નથી. કાર્લ સાગન કહે છે એમ: તમે પુરા બ્રહ્મમાં રેતીના કણ જેવા છો. એવું કણ જે કશું જ નથી પણ ઘણુંબધું છે!

આંખો ખોલું છું. ભૂતકાળની ફિલ્મ કટ થઇ જાય છે. ચહેરા પર મુસ્કાન આવે છે. આજે પચીસ પુરા થઇ ગયા છે.
ફરી આંખો બંધ કરી દઉં છું. મારી ભવિષ્યની જાતને વિચારવા પ્રયત્ન કરું છું. કશું જ દેખાતું નથી. દેખાવું પણ ન જોઈએ.
લેપટોપ લઈને આ લખવા બેસું છું.

બધા જ બર્થડે વિશ કરનારાઓને સલામ. આઈ લવ યુ ટુ … 😉
(મારી ટાઈમ-લાઈન અને મેસેજીસમાં આજે ખુબ બધી વિશ છે. જો દરેકના જવાબ ન આપી શકું તો મોટો માણસ બની ગયો છે એમ સમજીને માફ કરજો. 😉 બધાનો દિલની આભાર 😀 )

Posted in Jitesh Donga, travel

Tour de Coorg! | My experiences |

There is a quote in ‘The Curious Case of Benjamin Button’ a Short story by F. Scott Fitzgerald. It goes like:

“For what it’s worth: it’s never too late or, in my case, too early to be whoever you want to be. There’s no time limit, stop whenever you want. You can change or stay the same, there are no rules to this thing. We can make the best or the worst of it. I hope you make the best of it. And I hope you see things that startle you. I hope you feel things you never felt before. I hope you meet people with a different point of view. I hope you live a life you’re proud of. If you find that you’re not, I hope you have the courage to start all over again.”

This short story is dear to me. I re-read it in good times and bad times. I love the way Eric Roth in the story shows you an unique angle of looking at your life.

I have tried live these words. All those choices has made me. Words “I hope you feel things you never felt before. I hope you meet people with a different point of view. I hope you live a life you’re proud of.” that’s what has made me to do things which very few would dare to think of.

I have traveled almost half of India. Alone! I keep saying “Alone” because that’s something very special for me. I have a dream of travelling whole world alone as well!

Alone, I have met my worst fears. I have seen my extreme strengths and weaknesses. To travel alone is something beyond world of words. Say it’s mystic experience. 🙂 Yes, a spiritual process! Solitude is like mirror. It shows your true self. Best thing about my solo trips is that – it has made me different person every-time. My spirit has got more life during all my travels.

All the philosophies aside, I want to share some memories of my Tour de coorg!

My budget was fixed. It was 3000/-

I booked a simple non-AC bus from Bangalore to Kogadu (Coorg) district. In morning bus left me at Madikeri.  Madikeri is main city of North Coorg. This city holds one of the most beautiful places i have ever seen!

Well, I had no pre-plans. I wanted to surrender to every moment this trip throws to me. I wanted uncertainty take hold of all my choices.

It did!

I did morning toilet & brush in one municipal toilet. Then went to Raja Seat, a highest point of city.

IMG_20160815_182811100
This is a view from there.

Plus:

IMG_20160815_181704014
King’s garden

Plus:

IMG_20160815_181712292
Same garden 😉
IMG_20160815_181659552
There is the hill where I sat for 2 hours!

Plus:

IMG_20160815_181303751
Clouds!

 

 

I went on one hill. Sat there for 2 hours. Wrote few things in my diary, and then left the city for Abbey falls.

AbbeyFalls
This is Abbey falls. Water is accumulation of small water outlets all hills

There is one hanging bridge in front of the falls. If you stand there then you will be showered with water particles. It’s unique experience in itself. 🙂

Then I went to Madikeri again. Searched for a cheap room being my Budget of 3K.

This is what I got in 500/- for 24 hours! A lodge named ‘Sadhnaa’:D

From outside it looked like this :

1

From inside the room looked like this!

3

The bathroom was looking like this!

2
This toilet had no lights! That’s the beauty of it!

And my Bed was like this!

IMG_20160815_093023066
I had a writing table as well!

At this Lodge I found one guy who was travelling alone. He was also from Bangalore. We both decided to go towards jungle of Barapole.

In the afternoon a local guy at bus-stand guided us. He was a Gypsy driver. Next plan was to go for Kaveri river rafting at  Barapole. Barapole is a jungle where Kaveri is in all her madness.

In 1000/- per person me and  Himashu went for this trip.

It was a hell of a journey.

7
It was Soo-Soo time in middle of road 😉

Here is Himanshu:

6
He works in Cisco @ Bangalore

Here is the good driver guy. I call him Anna!

5

Anna showed me Coffee plants, Pepper plants, silver oak trees, and many plants on the way.

Rafting was like this!

coorg-rafting3
This is image from google.

I made many friends over there. We all did 300 meter swimming in Kaveri river. It was tiresome. They needed beer, so did I 😉

IMG_20160815_133156962_HDR
Dont worry. I am Gujju. This is Gujju’s Beer 😉 A Coorg coffee!

After again returning to the city, I spent lot of time wandering here and there:

IMG_20160815_175649547
Beauty of Madikeri
IMG_20160815_175654487
I went inside that home. No one was there!
IMG_20160815_175436875
This city is scheduled to rain on every 2 minutes!
IMG_20160815_175428974
Can you see a hut there? It’s scary. Seriously.

And then there was night! Cold, erotic, and full of life.

IMG_20160815_200847447

Day 2:

In morning I went to bus-stand. Took a bus for Talakaveri. Its 1276 meter above see level. A birthplace of river Kaveri.

IMG_20160815_150808834
A road towards Mangalore
IMG_20160815_141606181
At Bhagamandala village
IMG_20160815_131202420_HDR
There is one school inside this!
12
Bus starts for highest point of Kaveri
IMG_20160815_115534353_HDR
This is the birth place of Kaveri- Talakaveri

and this:

IMG_20160815_115519459_HDR
Air is full of moisture here.

On returning back to the city, I decided to stay at village Bag-mangala.

This village plays a local sports named: Kesaru gadde ota!

In this sports all kids and youth takes part. Theme is : TO RUN IN THE FARMS FULL OF WATER!

IMG_20160815_134213899
Live commentary as well!
IMG_20160815_134918299_HDR
These are farms inside which kids run!
Screenshot 2016-08-16 20.07.37.png
Claps! Girls are taking parts in such a hard runs. Faster then boys.
Screenshot 2016-08-16 20.09.34.png
Future Milkhasingh!

I also joined a process of Honey gathering in jungle. I brought honey with me as well.

IMG_20160815_130049080_HDR
A local shop for Honey and Coorg Spices

I found one farm in the village. I sat there till evening, and took last bus to city.

IMG_20160815_150723988

After returning to Madikeri, It was little Shopping time.

See!

IMG_20160815_182832727

And

IMG_20160815_182907968
Nadaan Parindey 😉

There are many things I haven’t shared with you. Those are memories I made. We live here to make memories right? Or say, To tell our stories.

But what if your story is a journey itself? What if your journey is story itself?

Last lines of Charles Dickens book ‘Tale of two cities’ says:

“It is a far, far better thing that I do, than I have ever done; it is a far, far better rest that I go to than I have ever known.”

Well, it seems true for all the journeys. 🙂